Το LSD επανεξετάζεται για θεραπεία

Κατηγορία: Ειδήσεις

Άκουσε για τη δοκιμή του LSD από έναν φίλο στην Ελβετία και αποφάσισε ότι άξιζε να συμμετάσχει εθελοντικά, ακόμα και αν αυτό σήμαινε μακρά, επώδυνα σιδηροδρομικά ταξίδια από την πατρίδα του, την Αυστρία και το πραγματικό ενδεχόμενο της ψυχικής κατάρρευσης. Δεν είχε πολύ χρόνο, άλλωστε, και η παραδοσιακή ιατρική δεν είχε κάνει τίποτα για να ανακουφίσει την εκφυλιστική πάθηση της σπονδυλικής του στήλης.

«Ποτέ δεν είχα πάρει LSD στο παρελθόν, οπότε ένιωθα κάπως έτσι.. λοιπόν, νομίζω ότι η σωστή λέξη για αυτό, στην αγγλική γλώσσα, είναι φόβος,» είπε ο Πίτερ, 50 ετών, ένας Αυστριακός κοινωνικός λειτουργός, σε μια τηλεφωνική συνέντευξη· ζητώντας να παραλειφθεί το επίθετό του για να προστατεύσει την ταυτότητά του. «Υπήρχε ο φόβος ότι όλα θα μπορούσαν να πάνε στραβά, ότι θα μπορούσε να μετατραπεί σε ένα κακό 'ταξίδι'.»

Την Τρίτη, Η εφημερίδα Νευροψυχικής Ασθένειας (The Journal of Nervous and Mental Disease) αναρτά στο διαδίκτυο τα αποτελέσματα από την πρώτη ελεγχόμενη δοκιμή του LSD έπειτα από περισσότερα από 40 χρόνια. Η μελέτη, που πραγματοποιήθηκε στο γραφείο ενός Ελβετού ψυχιάτρου κοντά στη Βέρνη, εξέτασε την επίδραση του LSD ως συμπλήρωμα στην ψυχοθεραπεία σε 12 άτομα που πλησίαζαν στο τέλος της ζωής τους, συμπεριλαμβανομένου του Πίτερ.

Τα περισσότερα από τα θέματα είχαν να κάνουν με καρκίνο τελικού σταδίου, και αρκετοί έχασαν τη ζωή τους μέσα σε ένα έτος μετά από τη δοκιμή - αλλά όχι πριν να έχουν μια διανοητική περιπέτεια που φαίνεται να χαλάρωσε την υπαρξιακή κατήφεια των τελευταίων ημερών τους.

«Το άγχος τους ελαττώθηκε και παρέμεινε σε εκείνα τα επίπεδα,» είπε ο Δρ Πίτερ Γκάσερ (Dr. Peter Gasser), ο οποίος πραγματοποίησε τη θεραπεία και την παρακολούθηση (follow up) των ασθενών του, ένα χρόνο αφότου τελείωσε η δοκιμή.

Η νέα δημοσίευση της εργασίας σηματοδοτεί την τελευταία σε μια σειρά από μικρά βήματα από μια χαλαρή συμμαχία των ερευνητών και των χρηματοδοτών οι οποίοι εργάζονται για να επαναφέρουν τα ψυχοδηλωτικά στα πλαίσια της επικρατούσας ψυχιατρικής. Πριν την απαγόρευση της έρευνας το 1966 στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι γιατροί έλεγξαν την επίδραση του LSD για μια ποικιλία παθήσεων, συμπεριλαμβανομένου του άγχους ασθενών στο τελικό στάδιο ζωής.

Αλλά τα τελευταία χρόνια, οι ψυχίατροι στις Ηνωμένες Πολιτείες και στο εξωτερικό - σε συνεργασία με τις κρατικές ρυθμιστικές αρχές, καθώς και τα όργανα δεοντολογίας - έχουν κάνει δοκιμές με υποβοηθούμενη θεραπεία με ecstasy για το μετατραυματικό στρες· όπως και άλλες δοκιμές με ψυχοτρόπες ουσίες που είναι στα σκαριά.

«Η προσπάθεια αυτή είναι τόσο θέμα πολιτικό όσο και επιστημονικό», δήλωσε ο Ρικ Ντόμπλιν (Rick Döblin), εκτελεστικός διευθυντής της Διεπιστημονικής Ένωσης Μελετών στα Ψυχοδηλωτικά (Multidisciplinary Association for Psychedelic Studies - MAPS), ένα ίδρυμα που έχει χρηματοδοτήσει πολλές από τις μελέτες. «Θέλουμε να σπάσουμε αυτές τις ουσίες από το καλούπι της αντικουλτούρας και να τις φέρουμε πίσω στο εργαστήριο, ως μια αναγεννησιακή εποχή πλέον στα ψυχεδελικά, στις ψυχοτρόπες ουσίες.»

Πριν από τη λήψη LSD, οι 12 ασθενείς στην ελβετική μελέτη, συναντήθηκαν με τον Δρ Γκάσερ στο γραφείο του για δύο ή περισσότερες συνεδρίες ώστε να γνωριστούν. Η δοκιμή χρειάστηκε δύο προγράμματα υποβοηθούμενης-θεραπείας με LSD, διαχωριζόμενα με ένα μεσοδιάστημα μιας-δυο εβδομάδων.

Η επίδραση του LSD θα διαρκέσει έως και 10 ώρες, μετά την οποία ο ασθενής θα κοιμηθεί σε έναν καναπέ στο γραφείο, υπό τη συνεχή παρουσία ανά πάσα στιγμή ενός θεραπευτή ή ενός βοηθού. «Τους είπα ότι κάθε συνεδρία θα είναι ακριβώς εδώ, σε ένα ασφαλές περιβάλλον, και εγώ είμαι μέρος αυτής,» είπε ο Δρ. Γκάσερ. «Είπα, 'δεν μπορώ να εγγυηθώ ότι δεν θα έχετε έντονη δυσφορία, αλλά μπορώ να σας πω ότι αν το κάνετε, θα παρέλθει.' »

Και έτσι έκαναν - και όντως παρήλθε, αν και όχι πάντοτε εύκολα. Πολλοί έκλαιγαν, οι περισσότεροι στριφογυρνούσαν νευρικά στη θέση τους· ένας 67-χρονος άνδρας είπε ότι συνάντησε τον από καιρό νεκρό από καιρό, αποξενωμένο πατέρα του, κάπου στο σύμπαν, γνέφοντας  συγκαταβατικά.

Όλοι μίλησαν σε συγκεκριμένες περιόδους με τον Δρ. Γκάσερ, ο οποίος ενήργησε ως άγκυρα στην καταιγίδα και ως σύντροφος εξερευνητής, παρακολουθώντας την πηγή αυτών των συναισθημάτων. Στην ορολογία του επαγγέλματος, η θεραπεία ήταν με επίκεντρο τον ασθενή, αορίστου χρόνου και «ολοκληρωμένη», υπό την έννοια ότι επικεντρώθηκε στις τρέχουσες συνήθειες της σκέψης, καθώς και στις προ πολλού παιδικές σκηνές.

«Είχα αυτό που θα αποκαλούσα μια μυστικιστική εμπειρία, υποθέτω, που διαρκεί για κάποιο χρονικό διάστημα, και το μεγαλύτερο μέρος ήταν καθαρή αγωνία σε όλες αυτές τις αναμνήσεις που είχα επιτυχώς ξεχάσει εδώ και δεκαετίες,» δήλωσε ο Πίτερ. «Αυτά τα επώδυνα συναισθήματα, η λύπη, αυτός ο φόβος του θανάτου. Θυμάμαι αισθανόμουν πολύ κρύο για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Ριγούσα, παρόλο που ίδρωνα. Ήταν όμως μια διανοητική αίσθηση ψύχους, νομίζω, μια ανάμνηση της εγκατάλειψης.»

Έκανε επίσης κάτι με τις αισθήσεις, κάτι που σχεδόν ποτέ δεν είχε κάνει πριν. Μιλούσε γι 'αυτές. «Με εξέπληξε,» δήλωσε ο Πίτερ. «Δεν ήξερα ότι ξεχάστηκα μιλώντας ώσπου ο Δρ. Γκάσερ με έκανε να το προσέξω.»

Μετά από περίπου δύο μήνες με εβδομαδιαίες θεραπείες, οι οκτώ συμμετέχοντες που έλαβαν πλήρεις δόσεις LSD βελτιώθηκαν κατά περίπου 20 τοις εκατό σε τυποποιημένες μετρήσεις του άγχους, και τα τέσσερα άτομα που πήραν μια πολύ ασθενέστερη δόση χειροτέρεψαν. (Μετά τη δοκιμή, αυτοί οι ασθενείς είχαν τη δυνατότητα να «περάσουν το κατώφλι» και να δοκιμάσουν την πλήρη δόση.) Τα εν λόγω ευρήματα κράτησαν μέχρι και ένα χρόνο σε αυτούς που είχαν επιζήσει.

Η δοκιμή ήταν πάρα πολύ μικρή για να είναι οριστική, δήλωσε ο Δρ. Γκασέρ, του οποίου οι συνεργάτες περιλαμβάνουν τους: Dr. Rick Döblin, Dominique Holstein του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Ζυρίχης και ο Rudolf Brenneisen του Πανεπιστημίου της Βέρνης. Αλλά οι ερευνητές βλέπουν τα αποτελέσματα ως ένα ξεκίνημα. Το LSD δεν προκάλεσε σοβαρές παρενέργειες, εκτός από την προσωρινή - και θεραπευτικά πολύτιμη- περίοδο δυσφορίας.

Οι συμμετέχοντες, σε γενικές γραμμές, εκτίμησαν τη θεραπεία ως αξιόλογη. «Είναι μια απόδειξη του κόνσεπτ,» είπε ο Δρ. Döblin, και συνέχισε, «Αυτό δείχνει ότι αυτό το είδος της δοκιμής μπορεί να γίνει με ασφάλεια, και είναι κάτι που αξίζει ιδιαιτέρως να κάνουμε.»

Ο Πίτερ, ο κοινωνικός λειτουργός, συμφώνησε. «Εγώ θα πω ότι έχω γίνει πιο συναισθηματικός αφότου τελείωσε η μελέτη, και δεν εννοώ πάντοτε χαρούμενος», και έκλεισε λέγοντας, «Αλλά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να αισθάνεσαι το οτιδήποτε έντονα - καλύτερα να είσαι ζωντανός, παρά απλώς να αναπνέεις.»

πηγή: nytimes

Μετάφραση, απόδοση, επιμέλεια: Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
Συντάκτης: Grigoris Deoudis Ετικέτες: ειδήσεις, LSD, θεραπεία, ψυχοθεραπεία, διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος, dr. Gasser,

Παίρνεις LSD και μένεις εκτός φυλακής; Μεγάλη έρευνα συνδέει τη χρήση ψυχοδηλωτικών με ελαττωμένη υποτροπή στο έγκλημα

Κατηγορία: Ειδήσεις

φωτ. © Pasieka/Science Photo Library/Corbis

Μια μελέτη σε περισσότερα από 25.000 άτομα υπό την 'Υπηρεσία Κοινοτικής Εποπτείας και Σωφρονισμού' δείχνει ότι η χρήση ψυχοδηλωτικών ουσιών όπως το LSD μπορεί να κρατήσει τους ανθρώπους έξω από τη φυλακή.

Η έρευνα είναι η πρώτη στο είδος της έπειτα από 40 χρόνια εξετάζοντας το κατά πόσον οι ψυχοτρόπες ουσίες όπως το LSD και τα «μαγικά» μανιτάρια μπορούν να βοηθήσουν στην αναμόρφωση των εγκληματιών.

«Τα αποτελέσματά μας, παρέχουν μια αξιοσημείωτη εξαίρεση στην ισχυρά θετική σχέση μεταξύ της χρήσης ουσιών και την εγκληματική συμπεριφορά», έγραψαν στη μελέτη τους οι ερευνητές από το Πανεπιστήμιο της Αλαμπάμα στο Μπέρμιγχαμ και την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Johns Hopkins, η οποία δημοσιεύθηκε στο τεύχος Ιανουαρίου της Εφημερίδας της Ψυχοφαρμακολογίας.

«Προσθέτουν τόσο στο παλαιό αναδυόμενο όγκο δεδομένων που δείχνουν ευεργετικές επιδράσεις των παρεμβάσεων των ψυχοτρόπων ουσιών και αντιβαίνουν προς τον νομικό χαρακτηρισμό, καθώς και στη λαϊκή αντίληψη περί των ψυχοτρόπων ουσιών, όπως κατηγορηματικώς έχουν χαρακτηριστεί ως επιβλαβείς ουσίες χωρίς θεραπευτική δυνατότητα.»

Οι ψυχοδηλωτικές ουσίες κέντρισαν το ενδιαφέρον των ερευνητών που ξεκίνησαν να τις μελετούν στη δεκαετία του 1950. Μελέτες έδειξαν ότι οι ψυχοτρόπες ουσίες θα μπορούσαν να συνδυαστούν με την ψυχοθεραπεία για τη θεραπεία μιας σειράς από ιατρικές καταστάσεις, συμπεριλαμβανομένου του αλκοολισμού και της τοξικομανίας.

Αλλά οι επιστημονικές έρευνες για τις θεραπευτικές δυνατότητες του LSD, της ψιλοκυβίνης, της μεσκαλίνης, και άλλων ψυχοδηλωτικών ουσιών διεκόπη στη δεκαετία του 1970, όταν είχαν τεθεί εκτός νόμου από το ομοσπονδιακό Νομοσχέδιο για τις Ελεγχόμενες Ουσίες (Controlled Substances Act).

«Οι δράστες μπορεί να είναι ιδιαίτερα πιθανό να επωφεληθούν από τη θεραπεία με τις ψυχοτρόπες ουσίες, διότι η συμμετοχή στο σύστημα ποινικής δικαιοσύνης έχει συχνά ως αποτέλεσμα την τάση αναζήτησης ναρκωτικών ουσιών και η παρορμητική συμπεριφορά επιδεινώνεται από καταναγκαστική χρήση της ουσίας», εξήγησαν οι ερευνητές στη μελέτη.

Από το 2002 έως το 2007, οι ερευνητές συνέλεξαν στοιχεία από 25.622 άτομα στο πλαίσιο της 'Υπηρεσίας Κοινοτικής Εποπτείας και Σωφρονισμού' στο πρόγραμμα 'Λογοδοσία Αγωγής για Ασφαλέστερες Κοινότητες' (TASC), ένα πρόγραμμα για τα άτομα με ιστορικό κατάχρησης ναρκωτικών και εν γένει ψυχοτρόπων ουσιών.

Μόνο το 1 τοις εκατό των ατόμων στο πρόγραμμα είχαν διαγνωστεί με διαταραχή χρήσης κάποιας παραισθησιογόνου ουσίας. Διαταραχές από τη χρήση κάνναβης, διαταραχές από τη χρήση κοκαΐνης, και διαταραχές χρήσης αλκοόλ ήταν οι πιο συχνές διαγνώσεις στην ομάδα.

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι όσοι διαγνώστηκαν με διαταραχή χρήσης παραισθησιογόνου ουσίας ήταν λιγότερο πιθανό να αποτύχουν στο πρόγραμμα TASC σε σύγκριση με εκείνους που δεν έχουν μια διαταραχή χρήσης παραισθησιογόνου ουσίας. Αυτό σημαίνει ότι τα άτομα με διαταραχή χρήσης παραισθησιογόνου ουσίας ήταν λιγότερο πιθανό να παραβιάσουν τους κανονισμούς TASC ή άλλων νομικών απαιτήσεων, είναι λιγότερο πιθανό να αποτύχουν να εμφανιστούν στο δικαστήριο και λιγότερο πιθανό να φυλακιστούν.

Η μελέτη έλεγξε έναν μεγάλο αριθμό δυνητικών παραγόντων σύγχυσης, συμπεριλαμβανομένης της φυλής, της εργασίας, της οικογενειακής κατάστασης, της ηλικίας, του ποινικού ιστορικού, του ιστορικού κατάχρησης ναρκωτικών ουσιών, το φύλο, το μορφωτικό επίπεδο, και πολλά άλλα.

«Τα ευρήματα δεν θα πρέπει σε καμία περίπτωση να ερμηνευθούν ως συνηγορηματική δήλωση χρήσης των ψυχοτρόπων ουσιών για ψυχαγωγικούς λόγους (recreational use). Εντούτοις, καλούνται να αποδείξουν ότι, σε ένα πραγματικό κόσμο, η ρυθμιστική παρέμβαση σχετιζόμενη με τις ψυχοτρόπες ουσίες, η χρήση ψυχοτρόπων ουσιών σχετίζεται με μικρότερη πιθανότητα κακής έκβασης,» έγραψαν οι ερευνητές.

«Πιστεύουμε ότι αυτό απαιτεί τη συνέχιση της επιστημονικής έρευνας, αυτής της μοναδικής κατηγορίας ουσιών.»


Η μελέτη συντάχθηκε από τους: Peter S. Hendricks, C. Brendan Clark, Matthew W. Johnson, Kevin R. Fontaine, και Karen L. Cropsey.

πηγή: dailymail

Μετάφραση, απόδοση, επιμέλεια: Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
Συντάκτης: Grigoris Deoudis Ετικέτες: ειδήσεις, news, LSD, ψυχοδηλωτικά, έρευνα, εγκληματικότητα,

LSD, Ηρωίνη, Μαριχουάνα στην έρευνα του εγκεφάλου

Κατηγορία: Ειδήσεις

Ή μήπως ήρθε η ώρα για τους επιστήμονες
και τους ιατρούς να αλλάξουν τους κανόνες,
ώστε η έρευνα και οι κλινικές θεραπείες
να μπορούν να ακμάσουν;
Χορηγία εικόνας: Pixabay/OpenClips

Γράφει ο Ντέιβιντ Νατ

Οι Δυνατότητες του LSD, της Ηρωίνης, της Μαριχουάνα και Άλλων Ελεγχόμενων Ουσιών στην Έρευνα του Εγκεφάλου.

Φανταστείτε ότι είστε ένας αστρονόμος σε έναν κόσμο όπου το τηλεσκόπιο είχε απαγορευτεί. Αυτό συνέβη ουσιαστικά το 1600, όταν, για πάνω από 100 χρόνια, η Καθολική Εκκλησία απαγόρευσε την πρόσβαση στη γνώση των ουρανών σε μια μάταιη προσπάθεια να σταματήσουν τους επιστήμονες από το να αποδείξουν ότι η γη δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος. «Σίγουρα παρόμοια λογοκρισία δεν θα μπορούσε ποτέ να συμβεί σήμερα,» ακούω να λέτε, κι όμως υφίσταται σε σχέση με τη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών για τη μελέτη του εγκεφάλου. Απαγορεύεται στους επιστήμονες και τους ιατρούς να μελετήσουν όχι μόνο μερικές αλλά πολλές εκατοντάδες ψυχοτρόπες ουσίες, εξαιτίας παρωχημένων καταστατικών των Ηνωμένων Εθνών που χρονολογούνται από τη δεκαετία του 1960 και του 1970. Μερικές από τις απαγορευμένες ψυχοτρόπες ουσίες περιλαμβάνουν την κάνναβη, τα ψυχοδηλωτικά και το MDMA (πλέον ευρέως γνωστό ως "ecstasy").

Το LSD και άλλα Ψυχοδηλωτικά δεν Συνδέονται με προβλήματα Ψυχικής Υγείας, σύμφωνα με ανάλυση

Κατηγορία: Ειδήσεις

Οι ερευνητές δεν βρήκαν κάποια σύνδεση μεταξύ της χρήσης
των ψυχοδηλωτικών ουσιών και των ψυχικών παθήσεων.
Αντ' αυτού, βρήκαν κάποιες σημαντικές συσχετίσεις
μεταξύ της χρήσης των ψυχοδηλωτικών ουσιών
και λιγότερων προβλημάτων ψυχικής υγείας.
(φωτογραφία © Zerbor/Fotolia)

Η χρήση του LSD, των «μαγικών» μανιταριών, ή του πεγιότ δεν αυξάνει τον κίνδυνο ενός ατόμου να αναπτύξει προβλήματα ψυχικής υγείας, σύμφωνα με μια ανάλυση των πληροφοριών από περισσότερα από 130.000 τυχαία επιλεγμένα άτομα, συμπεριλαμβανομένων 22.000 ανθρώπων που είχαν χρησιμοποιήσει ψυχοδηλωτικά τουλάχιστον μία φορά.

Η ερευνήτρια Teri Krebs και ο κλινικός ψυχολόγος Pal-Ørjan Johansen, από το Νορβηγικό Πανεπιστήμιο της Επιστήμης και της Τεχνολογίας (NTNU) Τμήμα Νευροεπιστημών, χρησιμοποίησαν στοιχεία από μια έρευνα του Εθνικού Συστήματος Υγείας των ΗΠΑ για να διαπιστώσουν ποια ενδεχομένως σύνδεση υπήρχε μεταξύ της χρήσης των ψυχοδηλωτικών ουσιών και των ψυχικών προβλημάτων υγείας, των ψυχικών παθήσεων.

Οι συντάκτες της έκθεσης δεν βρήκαν καμία σχέση μεταξύ της χρήσης των ψυχοδηλωτικών ουσιών και μιας σειράς από προβλήματα ψυχικής υγείας. Αντ' αυτού, βρήκαν κάποιες σημαντικές συσχετίσεις μεταξύ της χρήσης των ψυχοδηλωτικών ουσιών και λιγότερων προβλημάτων ψυχικής υγείας.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται στην επιστημονική επιθεώρηση PLOS ONE και είναι ελεύθερα διαθέσιμα στο διαδίκτυο από τις 19 Αυγούστου 2013.

Μεγιστοποιώντας τα αποτελέσματα: Η χαμηλή δόση κάνει τη διαφορά

Κατηγορία: Βίντεο, Άρθρα

Γράφει ο Brian Anderson

 Αυτή τη χρονιά, 400.000 Αμερικανοί θα καταπιούν διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος (LSD). Ενώ 23 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν ήδη γευτεί LSD. Και πολλοί θα τριπάρουν έντονα και σε μεγάλο βαθμό λαμβάνοντας ηρωικές δόσεις Lucy, πηγαίνοντας πέρα από τους ορίζοντες του εδώ και τώρα, βαθιά μέσα στο ανεξερεύνητο πεδίο της υπερνόησης. Ίσως ανήκετε σε μία από αυτές τις κατηγορίες.

Για άλλους - και υπάρχουν αναμφίβολα εξίσου πολλοί, ίσως περισσότεροι - αυτό είναι αρκετό για να μείνουν μακριά. Η απλή σκέψη του να αφεθούν σε κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου ευπρόσδεκτη. Με μηδενικό ενδιαφέρον για την αντιμετώπιση όλων των τρελο-γεωμετρικών οπτικών απεικονίσεων και των οραματισμών, για να μην πούμε τίποτα για τους ήχους και τις γεύσεις ενός εύθυμου ταξιδιού, απλώς αρνούνται να ασχοληθούν ξανά και ξανά. Αλλά τι θα λέγατε εάν όμως ήταν δυνατόν να αξιοποιηθούν κάποια από τα αναφερόμενα οφέλη ενός ημισυνθετικού ψυχοδηλωτικού όπως το LSD δίχως να το κουράζουμε το πράγμα; Τι θα λέγατε εάν ήταν δυνατό να αξιοποιούσαμε το LSD σε σχεδόν ανεπαίσθητα επίπεδα ως ένα μέσο για να αυξήσουμε τις κανονικές, καθημερινές λειτουργίες δίχως έντονες εμπειρίες;

Εάν συμφωνείτε, μείνετε εδώ, διότι στην πραγματικότητα: Λιγότερο LSD ίσως σημαίνει περισσότερο. Προσφέρει πολλά περισσότερα.

Αυτή είναι η γοητεία αυτού που είναι γνωστό ως η υπο-αντιληπτική, η μόλις αισθητή δόση. Είναι μια ιδέα που έχει κερδίσει το ενδιαφέρον ορισμένων θυλάκων της ιατρικής κοινότητας, αν και δεν είναι ούτε κάτι νέο ούτε είναι επικυρωμένο από οποιαδήποτε επίσημη έρευνα. Όπως σημειώνει ο James Fadiman στον Psychedelic Explorer's Guide (2011), οι υπο-αντιληπτικές δόσεις ψυχοδηλωτικών είναι γνωστές εδώ και αιώνες και χρησιμοποιούνται από ιθαγενείς πολιτισμούς σε όλο τον κόσμο. Ο Fadiman θα ξέρει. Γνωρίζει από πρώτο χέρι περί των νόμιμων ερευνών που καταπιάνονται με την έρευνα σε ψυχοτρόπες ουσίες για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, και με τον καιρό έχει γίνει ένα είδος πρωταθλητή στις μικρο-δόσεις. Μιλώντας στο Επιστημονικό Συνέδριο για τα Ψυχοδηλωτικά (2013) στο Σαν Φρανσίσκο, ο Fadiman τα λέει ξεκάθαρα: «Είναι υπέροχο να είσαι συντηρητικός σε αυτό το συνωστισμένο πλήθος.»

Προφανώς δεν βρίσκεται μόνος του σε εκείνη την πλευρά. Το 2010, ο Fadiman έθεσε μια ανοικτή πρόσκληση για προσωπικές χρήσεις με μικρο-δόσεις και τις αναφορές που θα προέκυπταν από τα αποτελέσματα. Σε κάθε τρίτη μέρα από τότε, ένας άγνωστος αριθμός εθελοντών έχει καταπιεί μικρές δόσεις LSD «παράλληλα με τις καθημερινές ασχολίες τους διατηρούσαν ημερολόγια των παρατηρήσεών τους», όπως ο Tim Doody αναφέρει στο The Heretic, ένα συναρπαστικό μακροσκελές έργο της ζωής του Fadiman στο οποίο αυτό το άρθρο είναι σε μεγάλο βαθμό ευγνώμων. Είναι ασαφές πότε και αν η μελέτη θα τελειώσει. Αλλά ξέρουμε ότι αυτή η καταγραφή περιπτώσεων της μελέτης μπορεί να διαρκέσει για αρκετές εβδομάδες ή και περισσότερο για τους συμμετέχοντες, οι οποίοι υποβάλλουν τα ημερολόγιά τους, κατά προτίμηση με την υποσημείωση 'μια σύνοψη των συνολικών εντυπώσεων', σε ένα ειδικό φάκελο εισερχομένων.

Το πρόβλημα, βέβαια, είναι ότι τα ψυχοδηλωτικά παραμένουν παράνομα στην Αμερική και σε ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Πράγματι, για να έχει  κάποιος πιθανότητες να πάρει στα χέρια του την κατάσταση χωρίς να χάσει τον ύπνο του, στη σκέψη ότι η Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών θα εισέλθει με κλοτσιές στην πόρτα στις δύο τα ξημερώματα στο σπίτι του, θα πρέπει να.. έχει ξεφύγει κάπως. Με αυτό δεν επιθυμούμε να υποβιβάσουμε τις αυξανόμενες -αν και ακόμη αξιοθρήνητα ανεπαρκείς- μελέτες που είναι εγκεκριμένες με ομοσπονδιακή άδεια, των οποίων τα πορίσματα συνεχίζουν την εμβάθυνση της κατανόησης του πώς οι ψυχοτρόπες ουσίες μπορούν να θεραπεύσουν τα ψυχικά τραύματα του μετα-τραυματικού άγχους, ή να θεραπεύσουν τον εθισμό στη νικοτίνη ή στο αλκοόλ. Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι για εκείνους που πιστεύουν ότι τα ψυχοδηλωτικά και διάφορα άλλες «έξυπνα ψυχοτρόπα» (smart drugs όπως αποκαλούνται), θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη βελτίωση σε όλο το φάσμα, όχι μόνο για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα με PTSD ή προβλήματα εθισμού σε διάφορες ουσίες. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν δόθηκε η δέουσα προσοχή που αξίζει το θέμα της μικροδοσιμέτρησης.

Ο Fadiman δίνει τον καλύτερό του εαυτό του για να το αλλάξει αυτό. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι παραβαίνει το νόμο και αξιοποιεί δεδομένα από ανεπίσημα στοιχεία. Είναι μια αρχή, έτσι δεν είναι;

Ο Fadiman στο 'Επιστημονικό Συνέδριο για τα Ψυχοδηλωτικά' που διοργανώθηκε από το MAPS τον Απρίλιο του 2013, λέει:
«Δεν έχει να κάνει με το πόσο παίρνεις... έχει να κάνει με το πόσο σε ενδιαφέρει.»

Είναι προσεκτικός στις περιγραφές του. Κατά την άποψή του, πραγματικά δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο «φυσιολογικό» εύρος δόσεων LSD. Όλα εξαρτάται από το τι ψάχνετε. Για μια ψυχαγωγική περιπέτεια στο "Αγρόκτημα του Γέλιου" και πίσω, μιλάμε για 50 μικρογραμμάρια (mcg). Για μια δημιουργική ώθηση, πάμε στα 100 mcg. Για μια θεραπευτική συνεδρία που θα σας αλλάξει τη ζωή, οπουδήποτε από 100 έως 250 mcg θα πρέπει να κάνει το κόλπο. Για μια κοντινή ματιά μεγάλης διάρκειας του «Θεϊκού» Βασιλείου, 400 mcg θα σας εκτινάξουν στο σωστό δρόμο. Για οτιδήποτε πέραν του ορίου αυτού, ο Fadiman προειδοποιεί, ο χρήστης δεν είναι χωρίς σοβαρούς κινδύνους και θα πρέπει ο χρήστης να είναι προετοιμασμένος εκ των προτέρων. Να εμβαθύνουμε κάτω από τα αντιλητικά όρια; Όχι και τόσο.

Για τον Fadiman, 10 μικρογραμμάρια LSD αποτελούν μια μικρο-δόση, ή "tener". Αυτό είναι περίπου το ένα πέμπτο από αυτό που θεωρείται μια τυπική δόση ψιλοκυβίνης.

«Η μικρο-δοσολογία αποδεικνύεται ότι είναι ένας εντελώς διαφορετικός κόσμος,» είπε ο Fadiman στα πλήθη γεμάτα περιέργεια κατά την πέμπτη ετήσια απαρτία 'Horizons' σχετικά με τα ψυχοδηλωτικά, πέρυσι στη Νέα Υόρκη. Συγκεκριμένα ανέφερε:

«Όπως είπε κάποιος, τα βράχια δεν λάμπουν, έστω και λίγο. Αλλά αυτό που πολλοί άνθρωποι αναφέρουν στο τέλος της ημέρας, είναι: "Αυτό ήταν μια πολύ καλή μέρα." Ξέρετε, αυτό το είδος της ημέρας, όταν όλα σου πάνε καλά. Διεκπεραιώνεις μια εργασία που κανονικά δεν θα μπορούσες επί ένα δύωρο, αλλά την κάνεις για τρεις ή τέσσερις ώρες. Διατρέφεσαι σωστά. Ίσως να κάνουμε ένα ακόμα σετ επαναλήψεων. Απλά μια καλή ημέρα. Αυτό φαίνεται να είναι αυτό που ανακαλύπτουμε.»

Δεν είναι κάψιμο εγκεφάλου, με άλλα λόγια. Δεν είναι παραισθησιογόνο. Δεν είναι, επίσης, ψυχοδηλωτικό. «Δεν είναι ένα σημαντικό γεγονός,» όπως είπε ο Fadiman.

Αυτό που είναι ακόμα πολύ σημαντικό γεγονός είναι η επιτυχημένη προμήθεια ψυχοδηλωτικών ουσιών επιπέδου επιστημονικής έρευνας (καθαρών ουσιών) να χρησιμοποιηθούν σε κλινικές δοκιμές. Ο Fadiman δεν είχε τέτοια τύχη να πείσει το 'Εθνικό Ινστιτούτο για την Κατάχρηση Ναρκωτικών', που είναι ο μόνος ιδιοκτήτης προμηθειών σε ουσίες με καθαρότητα επιστημονικού επιπέδου, αυτών που σήμερα παραμένουν παράνομες ουσίες. Επίσης, δεν μπορεί ο ίδιος να δημιουργήσει κατάλληλες συνθήκες εργαστηρίου χωρίς να αντιμετωπίζει ποινικές διώξεις. Η λύση; οι ίδιοι οι εθελοντές του πρέπει να έχουν πρόσβαση σε ουσίες που ανήκουν στο Παράρτημα Ι και στη συνέχεια να προχωρήσουν σε επιτυχείς μικρο-δόσεις των 50 ή 100 μικρογραμμαρίων. Έπειτα τα λαμβάνουν και τελικά γράφουν την αναφορά τους. Και έπειτα το επαναλαμβάνουν.

Θα πρέπει να είναι τουλάχιστον κάπως περίεργο για έναν άντρα ο οποίος ηγείτο ενός κυβερνητικού πειράματος ορόσημου των Ψυχοδηλωτικών στη δημιουργική επίλυση προβλημάτων. Το 1966, στην ηλικία των 27, ο Fadiman και μερικοί άλλοι ερευνητές έδωσαν σε μια ομάδα ανδρών που αποτελούνταν από μαθηματικούς, μηχανικούς, αρχιτέκτονες, ψυχολόγους, φυσικούς και καλλιτέχνες, δόσεις 50 έως 100 μικρογραμμαρίων LSD και μεσκαλίνης, σε μια μελέτη που κράτησε ένα μήνα. Η 'Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων' (FDA) τους έδωσε πρόσβαση στα ψυχοδηλωτικά, που αποδείχθηκε καθοριστική σε σημαντικές ανακαλύψεις σε σύνθετα προβλήματα για τα οποία τα εν λόγω άτομα είχαν ενημερωθεί εκ των προτέρων και εργάζονταν σε αυτά πριν λάβουν LSD και μεσκαλίνη.

Πριν από αυτό, η κλινική έρευνα στα ψυχοδηλωτικά στις ΗΠΑ φάνηκε να ενδιαφέρεται για το πώς μια ψυχοτρόπος ουσία όπως το LSD ώθησε στην καλλιτεχνική δημιουργία - δεν αναφερόμαστε στο σκοτεινό πρόγραμμα στα κρυφά πλαίσια πειραματισμών του στρατού με την ονομασία Edgwood Arsenal experiments, όπου σε κάποιο από αυτά τα πειράματα δόθηκε σε στρατιώτες PCP, sarin και BZ εν αγνοία τους. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι εκείνοι που είχαν την ατυχία να σαρωθούν εν αγνοία τους από την εν λόγω εθνική παραφροσύνη, δεν συμπλήρωναν ερωτηματολόγια κάθε λίγες εβδομάδες, σε αντίθεση με το πρόγραμμα του Fadiman και τους συμμετέχοντες επιστήμονες στα θέματα επίλυσης προβλημάτων.

Πράγμα που μας φέρνει πίσω στις καταγεγραμμένες αναφορές των χαμηλών δόσεων που διοχετεύονται στον Fadiman από όλη τη χώρα των ΗΠΑ, κάτι που συνεχίζεται τρία χρόνια τώρα. Και είναι αποκαλυπτικά. Σύμφωνα με τον Doody:

Ένας ιατρός ανέφερε ότι μια μικρο-δόση προκάλεσε μια «επαφή με ένα μέρος μεγάλου βάθους, όπου υπήρχε άνεση και ομορφιά.» Μια τραγουδίστρια είπε ότι μπορούσε να ακούσει καλύτερα και να "λάβει" έξωθεν ^{(συλλογικό ασυνείδητο;)} πληροφορίες σχετικά με τη μουσική. «Σε γενικές γραμμές, οι συμμετέχοντες στη μελέτη λειτουργούσαν κανονικά στην εργασία και τις σχέσεις τους, αλλά με ιδιαίτερη έμφαση στη δημιουργικότητα και στη συναισθηματική διαύγεια.» πρόσθεσε ο Fadiman.

Αν όλα αυτά εμφανίζονται ως πολλά υποσχόμενα, είναι ακόμα αδύνατο να αντέξουν στο επίπεδο των σκληρών συνθηκών της ορθής κλινικής δοκιμής. Να σημειωθεί τέλος, πως ο Fadiman δεν έχει ακόμη παρουσιάσει τα ανεπίσημα αυτά στοιχεία των συμμετεχόντων του, με ένα ολοκληρωμένο τρόπο.

πηγή: motherboard

Μετάφραση, απόδοση, επιμέλεια: Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
Συντάκτης: Grigoris Deoudis Ετικέτες: άρθρο, ενθεογόνα, ψυχοδηλωτικά, διαιθυλαμίδιο του λυσεργικού οξέος, LSD, μεγιστοποίηση αποτελεσμάτων, maximizing effects, James Fadiman,

«Η χειρότερη περίπτωση επιστημονικής λογοκρισίας αφότου η Καθολική Εκκλησία απαγόρευσε τα έργα του Γαλιλαίου»: Οι Επιστήμονες ζητούν να νομιμοποιηθούν τα ναρκωτικά για να είναι δυνατή η σωστή μελέτη των ιδιοτήτων τους

Κατηγορία: Ειδήσεις

χάπια ecstasy
φωτο: independent

Η απαγόρευση των ψυχοτρόπων ουσιών, όπως η κάνναβη, το MDMA και το LSD, ισοδυναμούν με το «η χειρότερη περίπτωση επιστημονικής λογοκρισίας αφότου η Καθολική Εκκλησία απαγόρευσε τα έργα του Κοπέρνικου και του Γαλιλαίου», όπως είπε ο πρώην σύμβουλος της κυβέρνησης της Μεγάλης Βρετανίας για τα ναρκωτικά, καθηγητής Ντέιβιντ Νατ (David Nutt).

Ο καθηγητής Νατ, ο οποίος απολύθηκε από το γνωμοδοτικό συμβούλιο του Υπουργείου Εσωτερικών για τα ναρκωτικά το 2009, μετά από έντονες διαφωνίες με τους Βρετανούς υπουργούς, δήλωσε ότι οι συμβάσεις του ΟΗΕ για τα ναρκωτικά από τη δεκαετία του 1960 και του 1970 έχουν καθυστερήσει επί 30 χρόνια την ανάπτυξη των «καινοτόμων θεραπειών» για την 'Αγχώδη Μετατραυματική Διαταραχή' (PTSD) και την κατάθλιψη και επίσης, ανέβαλαν την έρευνα σε τομείς της νευροεπιστήμης, όπως η συνείδηση.

Σε ένα έγγραφο που δημοσιεύθηκε εχθές 12 Ιουνίου, με δύο άλλους επιστήμονες στην ιατρική επιθεώρηση 'Η Φύση αναθεωρεί την Νευροεπιστήμη' (Nature Reviews Neuroscience), είπε ότι η πολιτική για τα ναρκωτικά οδηγείται από την «πολιτική και όχι την επιστήμη».

Ο καθηγητής Νατ έφυγε από το Υπουργείο Εσωτερικών της Μεγάλης Βρετανίας το 2009 αφότου πρότεινε ότι η λήψη της MDMA (ecstasy) ήταν λιγότερο επικίνδυνη από την ιππασία και ότι το αλκοόλ και ο καπνός ήταν πιο επικίνδυνα από πολλά παράνομα ναρκωτικά.

Η κατοχή των ψυχοτρόπων ουσιών, όπως η κάνναβη, το MDMA (ecstasy) και το LSD για επιστημονικούς σκοπούς είναι αυστηρά ελεγχόμενη στο Η.Β. και στις περισσότερες άλλες χώρες, σύμφωνα με τις συμβάσεις του ΟΗΕ που είχαν συμφωνηθεί ως απάντηση στην εμφάνιση της κουλτούρας των ναρκωτικών στη δεκαετία του 1960 και του 1970.

Το να υποβάλει κάποιος αίτηση για μια άδεια από την κυβέρνηση μπορεί να είναι δαπανηρό και χρονοβόρο και πολλοί επιστήμονες έχουν τεθεί εκτός, από μια κουλτούρα «καταστολής» που περιβάλει την επιστήμη που ασχολείται με τις ψυχοτρόπες ουσίες, είπε ο καθηγητής Νατ.

«Οι νόμοι τρομάζουν τους χρηματοδότες και οι περισσότεροι επιστήμονες φοβούνται επειδή σκέφτονται ότι εάν παραβούν το νόμο, μπορεί να συλληφθούν», είπε ο Νατ στην Independent. «Είμαι βέβαιος ότι σε κάποιο σημείο κάποιος θα με συλλάβει. Υπάρχει μια αίσθηση καταστολής σε σημείο που οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα προσπαθήσουν να ασχοληθούν με αυτές τις ουσίες.»

Το έγγραφο, το οποίο εκδίδεται για να συμπέσει με τη διάσκεψη της επιστημονικής έρευνας των ψυχοδηλωτικών στο Imperial College του Λονδίνου, δείχνει με στοιχεία ότι η κάνναβη, το MDMA και ψυχοδηλωτικά όπως το LSD και η ψιλοκυβίνη (η ένωση που βρίσκεται στα «μαγικά» μανιτάρια) έχουν ανεξερεύνητα ιατρικά οφέλη και υποστηρίζει ότι η νομοθεσία πρέπει να επικαιροποιηθεί.

Μικρές κλινικές μελέτες του MDMA, το οποίο χρησιμοποιήθηκε αρχικά στις ΗΠΑ στη δεκαετία του 1970 για τη βελτίωση της επικοινωνίας σε συνεδρίες ψυχοθεραπείας, πρότεινε ότι θα μπορούσε να διαδραματίσει έναν πολύ θετικό ρόλο στην αντιμετώπιση των ασθενών με 'Αγχώδη Μετατραυματική Διαταραχή' (PTSD). Οι συντάκτες της εφημερίδας είπαν ότι το φάρμακο θα μπορούσε επίσης να βοηθήσει στο «άγχος κατά το τέλος της ζωής» και έτσι να ολοκληρωθεί η θεραπεία.

Η ιατρική χρήση της μαριχουάνας είναι ήδη νόμιμη σε 17 πολιτείες των ΗΠΑ, και το φάρμακο έχει αποδειχθεί ότι έχει οφέλη, όπως στη μείωση του άγχους και στην ανακούφιση από τον πόνο. Ωστόσο, ο καθηγητής Νατ είπε ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο οι περιορισμοί είχαν μπλοκάρει την ανάπτυξη των θεραπευτικών εφαρμογών για οποιαδήποτε από τα 16 ενεργά συστατικά της κάνναβης.

Εν τω μεταξύ, το LSD είχε ευρέως ερευνηθεί στη δεκαετία του 1950 και του 1960, με περισσότερα από 1.000 έγγραφα που διερευνούσαν τα αποτελέσματα για περισσότερους από 40.000 ασθενείς, με στοιχεία που δείχνουν ότι το φάρμακο θα μπορούσε να είναι μια αποτελεσματική θεραπεία για τον αλκοολισμό. Όλα αυτά λίγο πριν οι σχετικές με το LSD απαγορεύσεις σε όλο τον κόσμο μπλοκάρουν την περαιτέρω έρευνα.

πηγή: independent

Μετάφραση, απόδοση, επιμέλεια: Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
Συντάκτης: Grigoris Deoudis Ετικέτες: ειδήσεις, ενθεογόνα, ψυχοδηλωτικά, news, ναρκωτικά, κάνναβη, MDMA, LSD, λογοκρισία, Ντέιβιντ Νατ, David Nutt, θεραπεία, Αγχώδη Μετατραυματική Διαταραχή, PTSD, κατάθλιψη, νευροεπιστήμη, συνείδηση, ιατρική επιθεώρηση, ψυχοτρόπες ουσίες, μαγικά μανιτάρια, έρευνα

Ξύπνα, Συντονίσου, Ξεκόλλα--και τυχαία ανακάλυψε το LSD [απόσπασμα]

Κατηγορία: Βιβλιοπροτάσεις

Από το βιβλίο Mystic Chemist: The Life of Albert Hofmann and His Discovery of LSD, από τους Dieter Hagenbach και Lucius Werthmüller. Copyright © Synergistic Press, May 15, 2013.

 Ergot is the name given to the spore, the sclerotium, of the parasitic filamentous fungus Claviceps purpurea, which attacks various cereal grains and wild grasses, especially rye. The sclerotium is a black-violet, slightly curved, conical body, a few millimeters to up to six centimeters in length that can develop in place of a pollen grain. The name ergot (Mutterkorn in German) derives from its earlier use as an abortifacient and a midwife’s aid, since the components trigger labor. The ergot of rye, Secale cornutum, is primarily used medically. Depending upon the habitat, host grass, and climate, the fungus contains different ergot alkaloids, for the most part lysergic acid derivatives. It was long used medicinally in many areas of the northern hemisphere.

Ergot first figured in the historical record during the early Middle Ages when it caused the mass poisoning of thousands. The poisoning was caused by consuming bread that, in extreme cases, contained up to twenty percent ergot. Most affected were the poorer classes who ate rye bread in quantity, whereas the wealthier had more wheat at their tables. Epidemics of ergot poisoning occurred in different regions of Europe and North America. St. Anthony was the patron of the sick and the Antonines the order which cared for the afflicted. Because of the terrible effects of ergot poisoning, known as St. Anthony’s Fire or Ergotism, it was deemed to be divine punishment until the true cause was discovered in the 17th century. This knowledge, along with improved planting methods, led to the decline of such epidemics.

The healing effect of ergot was discovered quite early. The first written record of its medical use is found in Herbal, published in 1582 by Frankfurt’s city physician, Adam Lonitzer. He recommends it for labor pains and mentions that ergot extracts have long been used by midwives to promote contraction of the uterus and to speed up birth. In 1907, the English chemists George Barker and Howard Carr isolated an ergot alkaloid mixture that affected the uterus. Because of its toxic side effects, it was named ergotoxine and was never used medically. After 1932, the English gynecologist Chassar Moir used aqueous ergot extracts which strongly affected the uterus.

Albert Hofmann’s superior, Arthur Stoll, began investigating ergot in 1917 and by the following year had succeeded in isolating pure alkaloids of ergotamine. The compound was brought to market in 1921 as Gynergen®. After that, Stoll ended his research in this area.

In 1935, Hofmann was looking for a new project and suggested to Stoll that he resume investigation of ergot alkaloids. Based on what was known about them so far, Hofmann believed things looked promising. His objective was to continue Stoll’s work and develop new medicines out of ergot. Stoll approved, but warned about the difficulty of working with these unstable substances. The required ergot was grown by farmers in the Emmental region as a secondary income and shipped to Sandoz in Basel in one hundred kilogram barrels. There, it would be milled, extracted with benzene, and concentrated. The components would be fractionated6 and delivered to the experimental laboratory to be tested for purity before further processing. Safety measures in laboratories of the thirties did not compare to present day standards. The workers had no effective protection against highly poisonous chemicals and solvents. Consequently, there were frequent accidents and health hazards, especially with toxic and highly volatile solvents that often led to fainting.

 Controls at Sandoz became ever more stringent. Arthur Stoll watched to see that raw materials were treated sparingly and criticized Hofmann for his allegedly wasteful methods. Hofmann recalls: “Once, when I requisitioned 0.5 grams of ergotamine from the ergot plant which produced it in batches of several kilograms, Professor Stoll personally came to my lab and reproached me for using so much. I needed to adopt microchemical procedures if I was to work with his costly substances.”7 Hofmann found a way out thereafter by working with the less expensive ergotoxine.

H.P.P.D.: Ένα ατελείωτο «ταξίδι»

Κατηγορία: Ειδήσεις

HPPD ('Διαταραχή Επίμονης Παραισθησιογόνου Αντίληψης')

Ένα φθινοπωρινό σούρουπο του 1987, πηγαίνοντας σε κάποιο πάρτι ο νεαρός φοιτητής πήρε το μισό μιας μικροδόσης διαιθυλαμίδιου λυσεργικού οξέος. Ήταν νέος και ελάχιστα εξοικειωμένος με τις αλλαγές που προκαλούν στην χημεία του εγκεφαλου ουσίες όπως: το LSD, η μεσκαλίνη, η ψιλοκυβίνη ή άλλες, λιγότερο γνωστές. Τελικά το ταξίδι αυτό, αποδείχθηκε απλά μια ήπια εμπειρία. Η ευφορία, τα υπέροχα οράματα και οι ξαφνικές εκρήξεις διορατικότητας, σχεδόν εξαφανίστηκαν ως την ώρα που επέστρεψε στο κοιτώνα του. Ωστόσο ορισμένα συμπτώματα παρέμειναν ως το επόμενο πρωί.

εικόνα: Ron Kurniawan

«Άνοιξα τα μάτια μου για να δω τι ώρα ήταν,» είπε, με την παράκληση να τηρηθεί η ανωνυμία του. «Όπως κοίταξα μακριά, αμέσως συνειδητοποίησα ότι το φως που εβγαζε το ψηφιακό ρολόι εκπεμπόταν σε εκτυφλωτικές ράβδους.» Στη διάρκεια της ημέρας του συνέβησαν και άλλες παραισθησιογόνες εμπειρίες. Όταν σήκωσε το βλέμμα του από μια σελίδα του βιβλίου που διάβαζε, η εικόνα του κειμένου παρέμεινε υλοποιημένη στον αέρα, για λίγες στιγμές ευανάγνωστη. Όταν πάλι γύρισε σελίδα, τα είδωλα των στοιχείων σχημάτισαν ουρά, κάτι σαν στροβοσκοπική φωτογραφία.

Οι ραβδωτές εικόνες και οι μετά-απεικονίσεις συνεχίστηκαν για αρκετές ημέρες. Αρχισε να πανικοβάλλεται. «Πραγματικά το έχασα», είπε. «Καθόμουν σε μια από τις πρώτες σειρές στην αίθουσα διδασκαλίας  και είχα παραισθήσεις.»  Οι ψυχολόγοι με τους οποίους ήρθε σε επαφή ελάχιστα κατάλαβαν για το τι του συνέβαινε. Τηλεφώνησε στους γονείς του αλλά αυτοί αντιλήφθηακν ακόμα λιγότερα. Κλονίστηκε, άρχισε να περιπλανιέται ζαλισμένος στην πανεπιστημιούπολη ενώ έβλεπε γύρω του τον κόσμο σαν μέσα από καλειδοσκόπιο. «Καταστραφηκα», είπε. «'Ηταν αδύνατο να πάω πλέον στην τάξη μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.» Εγκατέλειψε το σχολείο, γύρισε στο σπίτι του κι εντάχθηκε αμέσως σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Κάθε προσδοκία του για διάγνωση  έπεφτε στο κενό: δεν βρέθηκε καμία υποκείμενη παθολογική κατάσταση, ούτε η ουσία είχε άγνωστες προσμίξεις. Πέρασαν εβδομάδες, μήνες και χρόνια αλλά το ταξίδι του δεν έλεγε να τελειώσει.

Η ιστορία των παραισθησιογόνων ουσιών είναι γεμάτη από παρόμοιες προειδοποιητικές αναφορές. Μένει ωστόσο να δούμε αν στις αναφορές αυτές θα πρέπει να περιληφθεί και η διαταραχή της Επίμονης Παραισθησιογόνου Αντίληψης (HPPD). Οι παραισθησιογόνες ουσίες βρίσκονται πλέον σε φάση σχετικής αναβίωσης: οι ουσίες που κάποτε χρησιμοποιήθηκαν για ψυχαγωγικούς λόγους από σχεδόν έναν στους πέντε ενήλικες Αμερικανούς (ιδιαίτερα την δεκαετία του εξήντα), σήμερα  έχουν περάσει στο στάδιο των κλινικών δοκιμών, προκειμένου να εξεταστούν οι δυνατότητές τους για θεραπεία του αλκοολισμού ή και άλλων εξαρτήσεων, όπως η ανησυχία του επερχόμενου θανάτου, το PTSD, τη μείζωνα κατάθλιψη, ακόμα και για την αθροιστική κεφαλαλγία.

Έχοντας μελετήσει αρκετά σχετικά με το HPPD, ορισμένοι ισχυρίζονται, ότι θα μπορούσαν να σταματήσουν την επανεμφάνισή της, ακόμα και αν οι παράγοντες κινδύνου, τα αίτια και η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα εξακολουθούν να παραμένουν μυστήριο. Άλλοι πάλι  έχουν την υπονοια ότι η διαλεύκανση αυτής της μυστηριώδους διαταραχής θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποκάλυψη στοιχείων για τις περισσότερο γνωστές διαταραχές. Σύμφωνα με τον Δρα Χένρι Άμπραχαμ (Henry Abraham), λέκτορα ψυχιατρικής στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Tufts, ο οποίος παρακολουθεί ιδιωτικά ασθενείς με διαταρχές από την χρήση ουσιών, παρατήρησε νευροφυσιολογικές διαφοροποιήσεις σε  ασθενείς με 'Διαταραχές Επίμονης Παραισθησιογόνου Αντίληψης' (HPPD) και ανέφερε πώς: «αυτό μπορεί να δώσει χρήσιμα μοντέλα για το άγχος, την κατάθλιψη, την ψύχωση, ακόμη και για τον εθισμό.»

Η Χαρτογράφηση των Ψυχοτρόπων Ουσιών (διάγραμμα)

Κατηγορία: Ειδήσεις

Για την πλοήγηση με το ποντίκι χρησιμοποιείστε τη ροδέλα για zoom in/out και το αριστερό πλήκτρο για μετακίνηση αριστερά/δεξιά/πάνω/κάτω στο χάρτη.

Οι ομάδες των ψυχοτρόπων ουσιών κατηγοριοποιούνται ανα χρώμα για καλύτερη αναγνωσιμότητα. Ξεκινώντας από την κορυφή έχουμε:

γαλάζιο (στην κορυφή): ως επί το πλείστον αντικαταθλιπτικά - SSRI, όπως το Prozac (φλουοξετίνη), το Zoloft και τα παρόμοια.
βιολετί (αριστερά επάνω): περιέχει κυρίως βενζοδιαζεπίνες, όπως Xanax και Valium, αλλά υπάρχουν πολλά άλλα κατευναστικά και ηρεμιστικά εκεί.
πορτοκαλί (κέντρο, αριστερά, δεξιά-διάσπαρτα): οπιούχα και οπιοειδή, όπως η ηρωίνη, το oxycontin και τα παρόμοια.
σκούρο κίτρινο (αριστερά, δεξιά-διάσπαρτα): ως επί το πλείστον διασχιστικά όπως η κεταμίνη και το DXM, αλλά υπάρχει επίσης μια υποομάδα στη δεξιά πλευρά. Αποτελεί μια μεγαλύτερη ομάδα, που αναμιγνύεται με ψυχοτρόπες ουσίες διαφορετικού χρώματος, που θα μπορούσε να ονομαστεί η «σαμανική γωνιά», καθώς περιέχει ως επί το πλείστον ενθεογόνα και φυσικά σκευάσματα όπως αγιαχουάσκα.
ανοιχτό πορτοκαλί (κέντρο, δεξιά, επάνω): κυρίως νοοτρόπα, όπως το Piracetam. Μερικοί τα χρησιμοποιούν για να ενισχύσουν μια ψυχοδηλωτική εμπειρία ή εμπειρία τύπου MDMA, αλλά έχουν μια πιο γενική χρήση, όπως στη μνήμη, την ευφυία και την ενίσυχη της αισθητικής αντιληπτότητας.
κόκκινο (στο κέντρο): Σε αυτή την ομάδα ανήκουν οι ψυχοτρόπες ουσίες που χρησιμοποιούνται ευρέως από την «εργαζόμενη τάξη» θα λέγαμε και όχι μόνον. Όπως το αλκοόλ και ο καπνός.
πράσινο (κάτω αριστερά): Τα ψυχοδηλωτικά, όπως τα «μαγικά» μανιτάρια, το LSD, η DMT και η μεσκαλίνη, μαζί με πολλές νεότερες παραλλαγές και ανάλογα, όπως η οικογένεια των 2C-X, τα ανάλογα της DMT και όλα όσα βρίσκονται στη λίστα του TiHKAL.
μπλε (κάτω δεξιά): Ecstasy (MDMA) και νεότερα διεγερτικά και εντακτογόνα, όπως μεθυλόνη (methylone), μεφεδρόνη, κλπ. Οι «Φυτικές τροφές» και τα «άλατα μπάνιου» είναι επίσης σε αυτή την κατηγορία.

Ο δημιουργός του, ο Marko Plahuta, δημιούργησε την οπτικοποιημένη χαρτογράφηση αναλύοντας υλικό από τη σχετική με τις ψυχοτρόπες ουσίες ιστοσελίδα bluelight. Δημιουργήθηκε κατά τέτοιο τρόπο ώστε οι ψυχοτρόπες ουσίες που συχνά αναφέρονται μαζί, εμφανίζονται πολύ κοντά. Η διάμετρος κάθε κύκλου είναι ανάλογη με τη συχνότητα χρήσης από τους χρήστες. Εμφανίζονται όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες, σκευάσματα-τα πάντα. Από Prozac LSD και μαριχουάνα μέχρι το αλκοόλ ο καφές και ο καπνός.

Μια ενδεικτική εικόνα του διαγράμματος του χάρτη:

πηγή: virostatiq

Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
Συντάκτης: Grigoris Deoudis Ετικέτες: ειδήσεις, ενθεογόνα, ψυχοδηλωτικά, χαρτογράφηση, διάγραμμα, ψυχοτρόπες ουσίες, bluelight, Prozac, LSD, μαριχουάνα, αλκοόλ, καφέ, καπνός, αντικαταθλιπτικά, SSRI, φλουοξετίνη, Zoloft, βενζοδιαζεπίνη, Xanax, Valium, κατευναστικά, ηρεμιστικά, οπιούχο, οπιοειδή, ηρωίνη, oxycontin, διασχιστικά, κεταμίνη, DXM, ενθεογόνα, αγιαχουάσκα, ayahuasca, νοοτροπικά, νοοτρόπα, Piracetam, MDMA, μνήμη, ευφυΐα, αισθητική αντιληπτότητα, «μαγικά» μανιτάρια, DMT, μεσκαλίνη, 2C-X, TiHKAL, Ecstasy, διεγερτικά, εντακτογόνα, μεθυλόνη, methylone, μεφεδρόνη, «άλατα» μπάνιου,

Σκεύασμα με ψυχοδηλωτικές ιδιότητες τοποθετείται εκτός Παραρτήματος Ι από την κυβέρνηση των ΗΠΑ

Κατηγορία: Ειδήσεις

Η χημική ένωση του Lorcaserin
C₁₁H₁₄ClN
πηγή: PubChem

Ένα φάρμακο που είναι σημαντικό βήμα στο δρόμο προς την απελευθέρωση των περιορισμών να επιτρέψουν στους επιστήμονες να ερευνήσουν περισσότερο τις ψυχοδηλωτικές ουσίες, υιοθετήθηκε αθόρυβα από την κυβέρνηση των ΗΠΑ. Το Lorcaserin είναι ένα φάρμακο απώλειας βάρους που πρόσφατα εγκρίθηκε από την 'Υπηρεσία Ελέγχου Φαρμάκων και Τροφίμων' (FDA) και τοποθετήθηκε στο Παράρτημα IV (στο ίδιο που βρίσκεται το Provigil και πολλές βενζοδιαζεπίνες).

Θα ήταν αυτό η αρχή του τέλους για το καθεστώς που υπάρχει στα ψυχοδηλωτικά; Ενδεχομένως, καθότι αυτό είναι ιστορικά ένα σημαντικό βήμα, επειδή είναι ένας 5-ΗΤ₂ αγωνιστής και σε μεγαλύτερες δόσεις έχει έντονα ψυχοδηλωτικές ιδιότητες, πάραυτα δεν τοποθετήθηκε στο Παράρτημα Ι (όπου βρίσκεται το LSD και η ψιλοκυβίνη). Αυτό φαινομενικά δημιουργεί ένα νέο επίπεδο αντίληψης για τα ψυχοδηλωτικά ότι δεν είναι αναγκαστικά εγγενώς ανασφαλή και χρειάζονται λεπτότερους ρυθμιστικούς κανονισμούς. 


Αυτή είναι μια πραγματικά μεγάλη υπόθεση, διότι φαινομενικά έχει τερματιστεί η μελλοντική δυνατότητα της κυβέρνησης των ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν αυτομάτως κάθε ψυχοδηλωτικό ως μη ασφαλές.

Το Lorcaserin ((R)-8-χλωρο-1-μεθυλο-2,3,4,5-τετραϋδρο-1H-3-ημιένυδρη υδροχλωρική βενζεπίνη) είναι μια νέα χημική ουσία η οποία έχει παραισθησιογόνες ιδιότητες στο κεντρικό νευρικό σύστημα. Το Lorcaserin είναι ένας αγωνιστής στον υποδοχέα σεροτονίνης, στους υπότυπους υποδοχείς 5-ΗΤ_2Α και 5-HT_2C. Το Lorcaserin HCl εγκρίθηκε από την 'Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων' (FDA) στις 27 Ιουνίου του 2012, ως προσθήκη σε μια δίαιτα μειωμένων θερμίδων και άσκησης, για χρόνια διαχείριση του βάρους και θα διατίθεται στην αγορά υπό την εμπορική ονομασία BELVIQ.

πηγή: gpo.gov

Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
Συντάκτης: Grigoris Deoudis Ετικέτες: ειδήσεις, φάρμακο, ψυχοδηλωτικές ουσίες, Lorcaserin, Υπηρεσία Ελέγχου Φαρμάκων και Τροφίμων, FDA, Παράρτημα IV, Provigil, βενζοδιαζεπίνες, 5-ΗΤ2, αγωνιστής, ψυχοδηλωτικό, Παράρτημα Ι, LSD, ψιλοκυβίνη, σεροτονίνη, υποδοχέα, 5ΗΤ2Α, 5HT2C, Belviq,

Στον Κόσμο του LSD, ντοκιμαντέρ [πλήρους διάρκειας]

Κατηγορία: Βίντεο

Ντοκιμαντέρ: Στον Κόσμο του LSD
Διάρκεια: 0:51:03
Γλώσσα: Αγγλικά
Υπότιτλοι: Ελληνικοί (ενσωματωμένοι)

_____________________________
Διαβάστε και το σχετικό άρθρο:
Γιατί οι γιατροί δεν μπορούν να σου δώσουν LSD (αλλά ίσως θα έπρεπε)
Ετικέτες: βίντεο, ντοκιμαντέρ, στον κόσμο του LSD, πλήρης διάρκεια, video, online, υπότιτλοι

Το Επιστημονικό Συνέδριο για τα Ψυχοδηλωτικά διερευνά την ιατρική και θεραπευτική αξία του LSD, του ecstasy, της Ψιλοκυβίνης, της Αγιαχουάσκα

Κατηγορία: Ειδήσεις

Ο Ρικ Ντόμπλιν, ιδρυτής του Διεπιστημονικού
Συλλόγου Μελετών στα Ψυχοδηλωτικά (MAPS)

Το LSD, το "ecstasy" (MDMA), η ψιλοκυβίνη δεν είναι ουσίες που γενικά σχετίζονται με την ιατρική. Αλλά όλα αυτά βρίσκονται στο προσκήνιο στο "Επιστήμη στα Ψυχοδηλωτικά 2013" μια διάσκεψη που πραγματοποιήθηκε αυτό το Σαββατοκύριακο στο Όουκλαντ, συγκεντρώνοντας περισσότερους από 100 επιστήμονες από όλο τον κόσμο οι οποίοι κάνουν έρευνα σχετικά με τη χρήση αυτών των ψυχοτρόπων ουσιών για τη θεραπεία, μεταξύ άλλων, του αλκοόλ και του εθισμού στο κάπνισμα και στη Διαταραχή Μετατραυματικού Στρες.

Ο Ρικ Ντόμπλιν (Rick Döblin) είναι ο ιδρυτής του MAPS (Διεπιστημονική Ένωση Μελετών στα Ψυχοδηλωτικά), μια μη κερδοσκοπική φαρμακευτική εταιρεία που διοργάνωσε την εκδήλωση. Αναφέρει ότι η κυβέρνηση φαίνεται πιο ανοιχτή σήμερα σε ιατρικές μελέτες που αφορούν αυτές τις ψυχοτρόπες ουσίες.

«Απολαμβάνουμε μια αλλαγή της νοοτροπίας σε ρυθμιστικούς οργανισμούς τόσο στον Οργανισμό Ελέγχου Φαρμάκων και Τροφίμων (FDA) όσο και στον υπόλοιπο κόσμο», λέει, «και ανοίγονται νέες προοπτικές και στα οφέλη για τη θεραπεία αλλά και στη νευρολογική έρευνα.»

Οι επιστήμονες που συμμετέχουν στο συνέδριο περιλαμβάνουν γιατρούς από το UCLA, το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης (NYU) και του πανεπιστημίου Johns Hopkins. Η εργασία τους περιλαμβάνει μελέτες σχετικά με το LSD για τη θεραπεία του αλκοολισμού· την ψιλοκυβίνη για την καταπολέμηση της εξάρτησης από τον καπνό και στη διευκόλυνση του στρες σε ασθενείς κατά το τέλος του κύκλου ζωής τους· το ecstasy για τη θεραπεία του Συνδρόμου του Μετα-τραυματικού Στρες (PTSD)· και Αγιαχουάσκα για την τοξικομανία.

«Αυτές οι ψυχοτρόπες ουσίες έχουν απίστευτο επιστημονικό δυναμικό και απίστευτες δυνατότητες θεραπείας», λέει ο Ντόμπλιν.

Το Επιστημονικό Συνέδριο για τα Ψυχοδηλωτικά διαρκεί μέχρι αύριο Δευτέρα.

πηγή: scpr

Μετάφραση, απόδοση, επιμέλεια: Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
Ετικέτες: ειδήσεις, αγιαχουάσκα, αλκοόλ, ιατρική, θεραπεία, θεραπευτική, ψιλοκυβίνη, ψυχοδηλωτικό, ψυχοτρόπο, ecstasy, LSD, MAPS, MDMA

Γιατί οι γιατροί δεν μπορούν σου δώσουν LSD (αλλά ίσως θα έπρεπε)

Κατηγορία: Άρθρα


▶ Ο Άλμπερτ Χόφμαν και η ερυσιβώδης όλυρα » Το LSD και οι Αλκοολικοί » Το ενδιαφέρον της CIA για τη Μεσκαλίνη και το LSD » Το LSD και η αντικουλτούρα του '60 » Οι προσπάθειες έρευνας στα ψυχοδηλωτικά μετά τη δεκαετία του '70 » Οι σύγχρονες προσπάθειες ερευνών στα ψυχοδηλωτικά » Γραφειοκρατία, αυστηρός έλεγχος στις ουσίες Παραρτήματος Ι » Η μελέτη στα ψυχοδηλωτικά δεν αποφέρει κέρδος » Η επιστημονική έρευνα στα ψυχοδηλωτικά βρίσκει εμπόδια σε απαρχαιωμένα νομοθετικά πλαίσια

  Για πρώτη φορά από τη δεκαετία του 1970, επιτρέπεται στους ερευνητές να μελετήσουν τις πιθανές ιατρικές ιδιότητες των πιο αυστηρά ελεγχόμενων ψυχοτρόπων ουσιών που υπάρχουν.
Αλλά δεν είναι εύκολο.


Όταν ο Ντέιβιντ Νίκολς κέρδισε ένα διδακτορικό (PhD) στην ιατρική χημεία από το Πανεπιστήμιο της Αϊόβα το 1973 μελετώντας τα ψυχοδηλωτικά· σκέφτηκε ότι θα συνέχιζε τις σπουδές του στα παραισθησιογόνα επ' αόριστον. «Νόμιζα ότι θα εργαζόμουν σε αυτό τον κλάδο για το υπόλοιπο της ζωής μου», λέει.

Ο συγχρονισμός του ήταν τουλάχιστον τυχαίος. Το 1970, το έτος αφότου ο Νίκολς ξεκίνησε το γυμνάσιο, ο Ρίτσαρντ Νίξον υπέγραψε το νομοσχέδιο των ελεγχόμενων ουσιών, με σκοπό να πατάξει την κατασκευή και τη διανομή των ναρκωτικών στις ΗΠΑ. Το νομοσχέδιο ταξινομούσε παραισθησιογόνες ουσίες όπως το LSD, τη DMT, την ψιλοκυβίνη, τη μεσκαλίνη ως ουσίες που ανήκαν στο Παράρτημα Ι - η πιο περιοριστική κατηγορία χρήσης, που προορίζεται για ναρκωτικά με μεγάλες δυνατότητες κατάχρησης και καμία αποδεκτή ιατρική χρήση. Η μαριχουάνα τοποθετήθηκε επίσης σε αυτή την κατηγορία, και 15 χρόνια αργότερα, όταν εμφανίστηκε το «ecstasy», το MDMA («ecstasy») ήταν έκτακτης ανάγκης να ταξινομηθεί ως ουσία του Παραρτήματος Ι. Αντίθετα, η κοκαΐνη, το όπιο και η μορφίνη είναι ουσίες που εντάσσονται στο Παράρτημα ΙΙ, που σημαίνει ότι μπορούν να συνταγογραφηθούν από γιατρό. 
Ετικέτες: έκσταση, ιατρική, κοκαΐνη, μαριχουάνα, μεσκαλίνη, μορφίνη, ναρκωτικό, Ντέιβιντ Νίκολς, όπιο, παραισθησιογόνο, παράρτημα Ι, ψιλοκυβίνη, ψυχοδηλωτικό, ψυχοτρόπο, DMT, MDMA, LSD, άρθρα,
Παρά κάποια ενθαρρυντικά αποτελέσματα από τις δοκιμές των ψυχοδηλωτικών στη θεραπεία του αλκοολισμού, σε ψυχιατρικές παθήσεις και μοντελοποίηση ψυχικών ασθενειών, από τις αρχές της δεκαετίας του '70 η κυβέρνηση έκανε αυστηρότερο έλεγχο των ουσιών Παραρτήματος I, ακόμη και αν προορίζονταν για έρευνα. Μόλις τώρα είναι που επανερχόμαστε να κατανοήσουμε ότι αυτά τα «ναρκωτικά» μπορούν να γίνουν φάρμακο. 

---

Αν ήθελες να καταστρέψεις την
ερευνητική σου καριέρα στον
ακαδημαϊκό χώρο, έκανες

έρευνα στα ψυχοδηλωτικά

Πειραματιζόμενοι με το LSD οι Επιστήμονες αποκρυπτογράφησαν δύο υποδοχείς σεροτονίνης [Αποκλειστική είδηση]

Κατηγορία: Ειδήσεις

Πλήρες διάγραμμα νευρωνικού κυττάρου

γράφει ο Mark Hoffman

  Δύο μόρια υποδοχέα για το φυσικό νευροδιαβιβαστή σεροτονίνης, που αντιπροσωπεύει ένα κρίσιμο μηχανισμό μηνυμάτων στο μυαλό μας που επηρεάζει τη συνείδησή μας, τώρα έχει αποκρυπτογραφηθεί από ερευνητές χρησιμοποιώντας κρυσταλλογραφία ακτίνων-Χ για την ανάλυση των ενώσεων σε ατομικό επίπεδο. Αυτό αποκάλυψε τις μοριακές δομές των δύο υποδοχέων, οι οποίες κρατούν το κλειδί για τη ρύθμιση των δραστηριοτήτων όπως ο ύπνος, η όρεξη και η διάθεση, αναφέρει το Nature News.

Γνωρίζοντας τον ακριβή μηχανισμό και τον τρόπο ενεργοποίησης αυτών των υποδοχέων παράσχει στόχους για μελλοντικά φάρμακα για την καταπολέμηση της κατάθλιψης, τις ημικρανίες ή την παχυσαρκία. Θα μπορούσαν επίσης να βοηθήσουν στην κατανόηση του πώς οι φυσικές δομές του εγκεφάλου παράγουν συνείδηση.

Ο Μράιαν Ροθ, νευροφαρμακολόγος στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου του Chapel Hill της Βόρειας Καρολίνας, και συν-εκδότης δύο μελετών σχετικά με τα ευρήματά τους που δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Science την περασμένη εβδομάδα, εξήγησε τη σημασία και τις μεθόδους.

Οι υποδοχείς που αναλύθηκαν, με την ονομασία 1Β και 2Β, είναι μόνο δύο από τους 14 διαφορετικούς γνωστούς υποδοχείς σεροτονίνης. Αυτά τα μόρια κείνται επί των εξωτερικών μεμβρανών των νευρικών κυττάρων· όταν φάρμακα ή νευροδιαβιβαστές κλειδώνουν εντός των υποδοχέων από το εξωτερικό του κυττάρου, προκαλούν την απελευθέρωση άλλων χημικών ουσιών μέσα στο κύτταρο, όπως ονομάζονται σηματοδοτήσεις αλληλουχίας αντιδράσεων (cascades).

Αυτές οι αλληλουχίες έχουν διαφορετικά αποτελέσματα ανάλογα με το τι φάρμακο, ουσία ή νευροδιαβιβαστής τους έχει προκαλέσει και ενεργοποιούν περαιτέρω ορμόνες και μεταβολίτες, οι οποίοι έχουν την τελική ευθύνη για πολλές πτυχές του τρόπου που αισθανόμαστε, αντιλαμβανόμαστε και συμπεριφερόμαστε.

Οι επιστήμονες έχουν προσπαθήσει να αποκρυπτογραφήσουν αυτούς τους υποδοχείς σεροτονίνης για χρόνια. Ο Ροθ και οι συνεργάτες του, έκαναν αυτή τη σημαντική ανακάλυψη αποκαλύπτοντας τις δομές του υποδοχέα με τη χρήση κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ, στην οποία η δέσμη ακτίνων Χ έβαλε κατά των κρυστάλλων της ένωσης, και η δομή συνάγεται από το πώς η ακτίνα διασπάρθηκε.

Οι επιστήμονες τότε διερεύνησαν το πώς αυτές οι διαφορές που βρέθηκαν στη σύνδεση μεταξύ των δύο υποδοχέων, επηρέασαν τη χημική αλληλουχία αντιδράσεων. Προκάλεσαν την ενεργοποίηση τόσο του 1Β όσο και του 2Β με το ισχυρό ψυχοδηλωτικό LSD και έναν από τους προδρόμους του ένα φάρμακο για την ημικρανία, με την ενεργό ουσία εργοταμίνη. Οι ουσίες παρήγαγαν δύο διαφορετικές χημικές αλληλουχίες αντιδράσεων -πρωτεΐνη G και β-αρρεστίνη- από τον υποδοχέα 1Β, αλλά μόνο μια (β-αρρεστίνη) από τον υποδοχέα 2Β.

Ο Ροθ λέει ότι μαθαίνοντας να ελέγχουμε τις αλληλουχίες αντιδράσεων είναι πιθανό να είναι ζωτικής σημασίας για τη μεγιστοποίηση των ευεργετικών επιδράσεων των φαρμάκων/ουσιών και την ελαχιστοποίηση των παρενεργειών.

Η μελέτη: 
Chong Wang et al., Structural Basis for Molecular Recognition at Serotonin Receptors, Science, 2013, DOI: 10.1126/science.1232807 Daniel Wacker et al., Structural Features for Functional Selectivity at Serotonin Receptors, Science, 2013, DOI: 10.1126/science.1232808

πηγή:  scienceworldreport

Μετάφραση, απόδοση, επιμέλεια: Γρηγόρης Δεούδης για το preludiance
author: Grigoris Deoudis || LSD, ergotamine, news, αποκλειστική είδηση, νευροδιαβιβαστής, νευροεπιστήμες, Ψυχοδηλωτικό, υποδοχείς, εργοταμίνη, σεροτονίνη, αποκρυπτογράφησαν, επιστήμονες

Τα ψυχοδηλωτικά μπορούν να ξεκλειδώσουν μυστήρια του εγκεφάλου

Κατηγορία: Ειδήσεις

Ο Ντέιβιντ Νατ λέει ότι η έρευνα για τις ψυχικές ασθένειες εμποδίζεται από την απαγόρευση ουσιών όπως η ψιλοκυβίνη και το LSD.

Ο Ντέιβιντ Νατ ισχυρίζεται ότι τα ψυχοδηλωτικά,
όπως τα «μαγικά» μανιτάρια μπορούν να παράσχουν γνώσεις
σχετικά με την κατάθλιψη και τη σχιζοφρένεια.
Φωτογραφία: Andy Paradise / Rex Features

28 Ιουν. 2012 - Οι επιστήμονες θα πρέπει να έχουν πρόσβαση σε παράνομα ψυχοδηλωτικά, όπως το LSD και η ψιλοκυβίνη για να τους βοηθήσουν στην έρευνα του εγκεφάλου, δήλωσε ο καθηγητής Ντέιβιντ Νατ, πρώην σύμβουλος ιατρικής της κυβέρνησης της Μ. Βρετανίας. Είπε ότι η έρευνα στα βαθύτερα μυστήρια του εγκεφάλου, συμπεριλαμβανομένης της συνείδησης και της ψυχικής ασθένειας, είχε περιοριστεί από την απαγόρευση τέτοιων ουσιών.

Ο καθηγητής Νατ είπε ότι οι επιστήμονες δύνανται να βρουν θεραπείες για παθήσεις όπως η σχιζοφρένεια, χρησιμοποιώντας σύγχρονες τεχνικές για να μελετήσουν τις επιπτώσεις των ψυχοδηλωτικών στον εγκέφαλο.

«Η νευροεπιστήμη θα έπρεπε να προσπαθούσε να κατανοήσει πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος,» είπε ο Νατ, ο οποίος είναι καθηγητής νευροψυχοφαρμακολογίας στο Κολλέγιο Ιμπέριαλ του Λονδίνου.

«Τα ψυχοδηλωτικά αλλάζουν τον εγκέφαλο, ίσως με τον πιο εκτεταμένο τρόπο από κάθε άλλη ουσία που γνωρίζουμε μέχρι σήμερα, τουλάχιστον όσον αφορά την κατανόηση της συνείδησης και τη συνδεσιμότητα. Ως εκ τούτου θα έπρεπε να κάνουμε πολύ περισσότερη έρευνα σχετικά με αυτές τις μελέτες. Είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι 40 χρόνια εξελίξεων στην τεχνολογία απεικόνισης του εγκεφάλου και δεν υπήρξε ποτέ πριν μια μελέτη για το θέμα αυτό. Νομίζω ότι αυτό είναι σκανδαλώδες, νομίζω ότι είναι εξωφρενικό το γεγονός ότι αυτές οι μελέτες δεν έχουν γίνει. Και δεν έχουν γίνει απλώς και μόνο επειδή τα «ναρκωτικά» ήταν παράνομα.»

Μιλώντας στην εφημερίδα Guardian πριν από μια διάλεξη που θα δώσει στο συμπόσιο νευροεπιστημών στο κολλέγιο του πανεπιστημίου του Λονδίνου την Παρασκευή, ο Νατ δήλωσε ότι έβγαλαν έναν εθελοντή από ένα πρόσφατο πείραμα  σε μια έρευνα, επειδή ανησυχούσε ότι «το να είσαι σε μια έρευνα με ένα -όπως το αποκαλούν- παράνομο «ναρκωτικό» θα μπορούσε να σημαίνει ότι δεν θα ήταν σε θέση να ταξιδέψει σε ορισμένες χώρες, όπως η Αμερική. Το να θέλει κάποιος να αναστέλλει την έρευνα στο μέτρο αυτό, είναι κάτι το εξωφρενικό.»

Οι απόψεις του Νατ αμφισβητούσαν το ρόλο των κυβερνήσεων σε όλο τον κόσμο που -σε μεγάλο βαθμό- κατατάσσουν τα ψυχοδηλωτικά ως επιβλαβή και παράνομα. Ο καθηγητής έχει συνηθίσει να είναι το αγκάθι στα μάτια των αρχών. Το 2009, ο τότε γραμματέας για την υγεία της Μ. Βρετανίας, Άλαν Τζόνσον, τον απέλυσε από τη θέση του ως πρόεδρο του 'Γνωμοδοτικού Συμβουλίου της κυβέρνησης για την Κατάχρηση Ναρκωτικών' διότι δήλωσε δημόσια ότι το αλκοόλ και ο καπνός είναι πιο επιβλαβή από το LSD, το «ecstasy» και την κάνναβη.

Εκατοντάδες κλινικές δοκιμές των ψυχοδηλωτικών ουσιών όπως το LSD πραγματοποιήθηκαν στη δεκαετία του 1950 και του 1960, με επιτυχημένες θεραπείες, μεταξύ των οποίων μία για εθισμό στο αλκοόλ. Ωστόσο, από τότε που το LSD απαγορεύτηκε σε όλο τον κόσμο, ο αριθμός των επιστημονικών μελετών έχει πέσει σχεδόν στο μηδέν, και δεν έχουν υπάρξει μελέτες που χρησιμοποιούν σύγχρονες τεχνικές απεικόνισης, όπως η μαγνητική τομογραφία (MRI) για να δούμε ποια τμήματα του εγκεφάλου επηρεάζονται από αυτό.