Κατηγορία: Ειδήσεις
Ένα φθινοπωρινό σούρουπο του 1987, πηγαίνοντας σε κάποιο πάρτι ο νεαρός φοιτητής πήρε το μισό μιας μικροδόσης διαιθυλαμίδιου λυσεργικού οξέος. Ήταν νέος και ελάχιστα εξοικειωμένος με τις αλλαγές που προκαλούν στην χημεία του εγκεφαλου ουσίες όπως: το LSD, η μεσκαλίνη, η ψιλοκυβίνη ή άλλες, λιγότερο γνωστές. Τελικά το ταξίδι αυτό, αποδείχθηκε απλά μια ήπια εμπειρία. Η ευφορία, τα υπέροχα οράματα και οι ξαφνικές εκρήξεις διορατικότητας, σχεδόν εξαφανίστηκαν ως την ώρα που επέστρεψε στο κοιτώνα του. Ωστόσο ορισμένα συμπτώματα παρέμειναν ως το επόμενο πρωί.
«Άνοιξα τα μάτια μου για να δω τι ώρα ήταν,» είπε, με την παράκληση να τηρηθεί η ανωνυμία του. «Όπως κοίταξα μακριά, αμέσως συνειδητοποίησα ότι το φως που εβγαζε το ψηφιακό ρολόι εκπεμπόταν σε εκτυφλωτικές ράβδους.» Στη διάρκεια της ημέρας του συνέβησαν και άλλες παραισθησιογόνες εμπειρίες. Όταν σήκωσε το βλέμμα του από μια σελίδα του βιβλίου που διάβαζε, η εικόνα του κειμένου παρέμεινε υλοποιημένη στον αέρα, για λίγες στιγμές ευανάγνωστη. Όταν πάλι γύρισε σελίδα, τα είδωλα των στοιχείων σχημάτισαν ουρά, κάτι σαν στροβοσκοπική φωτογραφία.
Οι ραβδωτές εικόνες και οι μετά-απεικονίσεις συνεχίστηκαν για αρκετές ημέρες. Αρχισε να πανικοβάλλεται. «Πραγματικά το έχασα», είπε. «Καθόμουν σε μια από τις πρώτες σειρές στην αίθουσα διδασκαλίας και είχα παραισθήσεις.» Οι ψυχολόγοι με τους οποίους ήρθε σε επαφή ελάχιστα κατάλαβαν για το τι του συνέβαινε. Τηλεφώνησε στους γονείς του αλλά αυτοί αντιλήφθηακν ακόμα λιγότερα. Κλονίστηκε, άρχισε να περιπλανιέται ζαλισμένος στην πανεπιστημιούπολη ενώ έβλεπε γύρω του τον κόσμο σαν μέσα από καλειδοσκόπιο. «Καταστραφηκα», είπε. «'Ηταν αδύνατο να πάω πλέον στην τάξη μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.» Εγκατέλειψε το σχολείο, γύρισε στο σπίτι του κι εντάχθηκε αμέσως σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Κάθε προσδοκία του για διάγνωση έπεφτε στο κενό: δεν βρέθηκε καμία υποκείμενη παθολογική κατάσταση, ούτε η ουσία είχε άγνωστες προσμίξεις. Πέρασαν εβδομάδες, μήνες και χρόνια αλλά το ταξίδι του δεν έλεγε να τελειώσει.
Η ιστορία των παραισθησιογόνων ουσιών είναι γεμάτη από παρόμοιες προειδοποιητικές αναφορές. Μένει ωστόσο να δούμε αν στις αναφορές αυτές θα πρέπει να περιληφθεί και η διαταραχή της Επίμονης Παραισθησιογόνου Αντίληψης (HPPD). Οι παραισθησιογόνες ουσίες βρίσκονται πλέον σε φάση σχετικής αναβίωσης: οι ουσίες που κάποτε χρησιμοποιήθηκαν για ψυχαγωγικούς λόγους από σχεδόν έναν στους πέντε ενήλικες Αμερικανούς (ιδιαίτερα την δεκαετία του εξήντα), σήμερα έχουν περάσει στο στάδιο των κλινικών δοκιμών, προκειμένου να εξεταστούν οι δυνατότητές τους για θεραπεία του αλκοολισμού ή και άλλων εξαρτήσεων, όπως η ανησυχία του επερχόμενου θανάτου, το PTSD, τη μείζωνα κατάθλιψη, ακόμα και για την αθροιστική κεφαλαλγία.
Έχοντας μελετήσει αρκετά σχετικά με το HPPD, ορισμένοι ισχυρίζονται, ότι θα μπορούσαν να σταματήσουν την επανεμφάνισή της, ακόμα και αν οι παράγοντες κινδύνου, τα αίτια και η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα εξακολουθούν να παραμένουν μυστήριο. Άλλοι πάλι έχουν την υπονοια ότι η διαλεύκανση αυτής της μυστηριώδους διαταραχής θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποκάλυψη στοιχείων για τις περισσότερο γνωστές διαταραχές. Σύμφωνα με τον Δρα Χένρι Άμπραχαμ (Henry Abraham), λέκτορα ψυχιατρικής στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Tufts, ο οποίος παρακολουθεί ιδιωτικά ασθενείς με διαταρχές από την χρήση ουσιών, παρατήρησε νευροφυσιολογικές διαφοροποιήσεις σε ασθενείς με 'Διαταραχές Επίμονης Παραισθησιογόνου Αντίληψης' (HPPD) και ανέφερε πώς: «αυτό μπορεί να δώσει χρήσιμα μοντέλα για το άγχος, την κατάθλιψη, την ψύχωση, ακόμη και για τον εθισμό.»
Ένα φθινοπωρινό σούρουπο του 1987, πηγαίνοντας σε κάποιο πάρτι ο νεαρός φοιτητής πήρε το μισό μιας μικροδόσης διαιθυλαμίδιου λυσεργικού οξέος. Ήταν νέος και ελάχιστα εξοικειωμένος με τις αλλαγές που προκαλούν στην χημεία του εγκεφαλου ουσίες όπως: το LSD, η μεσκαλίνη, η ψιλοκυβίνη ή άλλες, λιγότερο γνωστές. Τελικά το ταξίδι αυτό, αποδείχθηκε απλά μια ήπια εμπειρία. Η ευφορία, τα υπέροχα οράματα και οι ξαφνικές εκρήξεις διορατικότητας, σχεδόν εξαφανίστηκαν ως την ώρα που επέστρεψε στο κοιτώνα του. Ωστόσο ορισμένα συμπτώματα παρέμειναν ως το επόμενο πρωί.
 |
| εικόνα: Ron Kurniawan |
«Άνοιξα τα μάτια μου για να δω τι ώρα ήταν,» είπε, με την παράκληση να τηρηθεί η ανωνυμία του. «Όπως κοίταξα μακριά, αμέσως συνειδητοποίησα ότι το φως που εβγαζε το ψηφιακό ρολόι εκπεμπόταν σε εκτυφλωτικές ράβδους.» Στη διάρκεια της ημέρας του συνέβησαν και άλλες παραισθησιογόνες εμπειρίες. Όταν σήκωσε το βλέμμα του από μια σελίδα του βιβλίου που διάβαζε, η εικόνα του κειμένου παρέμεινε υλοποιημένη στον αέρα, για λίγες στιγμές ευανάγνωστη. Όταν πάλι γύρισε σελίδα, τα είδωλα των στοιχείων σχημάτισαν ουρά, κάτι σαν στροβοσκοπική φωτογραφία.
Οι ραβδωτές εικόνες και οι μετά-απεικονίσεις συνεχίστηκαν για αρκετές ημέρες. Αρχισε να πανικοβάλλεται. «Πραγματικά το έχασα», είπε. «Καθόμουν σε μια από τις πρώτες σειρές στην αίθουσα διδασκαλίας και είχα παραισθήσεις.» Οι ψυχολόγοι με τους οποίους ήρθε σε επαφή ελάχιστα κατάλαβαν για το τι του συνέβαινε. Τηλεφώνησε στους γονείς του αλλά αυτοί αντιλήφθηακν ακόμα λιγότερα. Κλονίστηκε, άρχισε να περιπλανιέται ζαλισμένος στην πανεπιστημιούπολη ενώ έβλεπε γύρω του τον κόσμο σαν μέσα από καλειδοσκόπιο. «Καταστραφηκα», είπε. «'Ηταν αδύνατο να πάω πλέον στην τάξη μου. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα.» Εγκατέλειψε το σχολείο, γύρισε στο σπίτι του κι εντάχθηκε αμέσως σε πρόγραμμα απεξάρτησης. Κάθε προσδοκία του για διάγνωση έπεφτε στο κενό: δεν βρέθηκε καμία υποκείμενη παθολογική κατάσταση, ούτε η ουσία είχε άγνωστες προσμίξεις. Πέρασαν εβδομάδες, μήνες και χρόνια αλλά το ταξίδι του δεν έλεγε να τελειώσει.
Η ιστορία των παραισθησιογόνων ουσιών είναι γεμάτη από παρόμοιες προειδοποιητικές αναφορές. Μένει ωστόσο να δούμε αν στις αναφορές αυτές θα πρέπει να περιληφθεί και η διαταραχή της Επίμονης Παραισθησιογόνου Αντίληψης (HPPD). Οι παραισθησιογόνες ουσίες βρίσκονται πλέον σε φάση σχετικής αναβίωσης: οι ουσίες που κάποτε χρησιμοποιήθηκαν για ψυχαγωγικούς λόγους από σχεδόν έναν στους πέντε ενήλικες Αμερικανούς (ιδιαίτερα την δεκαετία του εξήντα), σήμερα έχουν περάσει στο στάδιο των κλινικών δοκιμών, προκειμένου να εξεταστούν οι δυνατότητές τους για θεραπεία του αλκοολισμού ή και άλλων εξαρτήσεων, όπως η ανησυχία του επερχόμενου θανάτου, το PTSD, τη μείζωνα κατάθλιψη, ακόμα και για την αθροιστική κεφαλαλγία.
Έχοντας μελετήσει αρκετά σχετικά με το HPPD, ορισμένοι ισχυρίζονται, ότι θα μπορούσαν να σταματήσουν την επανεμφάνισή της, ακόμα και αν οι παράγοντες κινδύνου, τα αίτια και η θεραπευτική τους αποτελεσματικότητα εξακολουθούν να παραμένουν μυστήριο. Άλλοι πάλι έχουν την υπονοια ότι η διαλεύκανση αυτής της μυστηριώδους διαταραχής θα μπορούσε να οδηγήσει στην αποκάλυψη στοιχείων για τις περισσότερο γνωστές διαταραχές. Σύμφωνα με τον Δρα Χένρι Άμπραχαμ (Henry Abraham), λέκτορα ψυχιατρικής στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Tufts, ο οποίος παρακολουθεί ιδιωτικά ασθενείς με διαταρχές από την χρήση ουσιών, παρατήρησε νευροφυσιολογικές διαφοροποιήσεις σε ασθενείς με 'Διαταραχές Επίμονης Παραισθησιογόνου Αντίληψης' (HPPD) και ανέφερε πώς: «αυτό μπορεί να δώσει χρήσιμα μοντέλα για το άγχος, την κατάθλιψη, την ψύχωση, ακόμη και για τον εθισμό.»
